تبليغاتX
مرگ خاموش

مرگ خاموش

همیشه غمگینترین لحظات را عزیزترین کسانمان به ما هدیه می دهند...

خدایا  من می خوام بیام پیشت دیگه خسته شدم

از این دنیا بدم میاد

چه لحظه های خوبیه

                   ثانیه های آخره

                          فرشته ی مردن من

                                           منو از اینجا میبره

                                      

    آی خدا دلگیرم ازت

                           آی زندگی سیرم ازت

         

      آی زندگی میمیرمو عمرمو  میگیرم ازت

       

                چه اعتراف تلخیه رسیدن ته خط

 

شقایق عاشق(طیبه)اگه تا پنجشنبه بهت سر نزدم

         بدون خدا آرزومو براورده کرده(یعنی دیگه مردم)

 

خاله داغونم کردی....

 

بگو آخه چرا بهم دروغ گفتی که منم اون کارو بکنم...

                 

خدایا اگه دوسم داری دیگه این نفسو ببر...

+نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت8:30 PMتوسط مرداب | |

ازاین به بعددیگه میخواهم تغییر کنم دیگه حرفای غصه دار نمینویسم چون میدونم خدایی هست که عاشقونه دوستم داره ومنتظر که یه روز برم پیشش واقعا ما آدما چقدر بدجنسیم بااینکه میدونیم هرچی داریم از خداست وفقط اونه که مارو هرچه قدر هم که گناه کنیم و کارایی رو که اون دوست نداره انجام بدیم واقعا به خاطرخودخودمون دوست داره وتو بدترین شرایط که همه تنهامون می زارن وحتی ماهم به فکر اون نیستیم به فکر ما هست و به بهترین نحو به دادمون می دسه بازم اونو فراموش میکنیم ومیگیم که من تنهام آره همسفر باید دلت عاشق باشه تا این عشقو حس کنی...

 

 

میدونی وقتی خدا داشت بدرقت می کرد بهت چی گفت؟

جایی که میری مردمی داره که میشکننت

نکنه که غصه بخوری من همه جا باهاتم

تو تنها نیستی

تو کوله بارت عشق میزارم که بگذری

قلب می دم که جا بدی

 اشک می دم که همراهیت کنه

ومرگ که بدونی برمی گردی پیشم

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت6:58 PMتوسط مرداب | |

شب شده بود،گل آفتابگردون داشت دنبال خورشیدمی گشت که یهو یه ستاره بهش چشمک زد اما گل آفتابگردون سرش رو آروم پایین آوردمیدونی چرا؟آخه گلها هیچوقت خیانت نمی کنن واسه همینه که گل آفتابگدرون همیشه شبها سرش پایینه...ای کاش بعضی از آدماهم از گل آفتابگردون یادمی گرفتن...

+نوشته شده در شنبه بیست و هفتم بهمن 1386ساعت6:21 PMتوسط مرداب | |

گل من،

     تو راز ما را به کدام دیو گفتی

که بریده ریشه ی مهر،شکسته شیشه ی دل

              منم این گیاه تنها

                                 به گلی امیدبسته

             همه شاخه ها شکسته

                    به امیدها نشستیم وبه یادها شکفتیم

          درآن سیاه منزل

                           به هزار وعده ماندیم

                                                      به یک فریب خفتیم

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386ساعت7:1 PMتوسط مرداب | |

امروزاولین روز وبلاگه منه سعی می کنم از این به بعد مطالب جدید وقشنگ برای همه ی اونایی که منتظرن ودلشون ازاین دنیا گرفته بنویسم                                                   پروردگارا فرصتی ده تا بتوانم جبران کنم جبران تمام لحظه های هدر رفته ی زندگی ام را فرصتی ده تا بتوانم شکرت را به جا آورم تا بتوانم هرروز در راه سعادت قدم بگذارم فرصتی ده تا بتوانم هرروز خودم رابیشتر بشناسم فرصتی ده تا بتوانم خودم را از نو بسازم تا بتوانم درراستی آنچه خواسته ای قدمی بگذارم

+نوشته شده در پنجشنبه هجدهم بهمن 1386ساعت5:39 PMتوسط مرداب | |